Po wyzwoleniu przyszedł godzina na zapowiadane rozrachunek kolaborantów dodatkowo zdrajców. Jego z ograniczoną odpowiedzialnością zasięg spowodował u Francuzów częściowe wymazanie z pamięci czasów rządów Vichy. Ścigano aktywnych polityków (Pierre Laval, Joseph Darnand ) także intelektualistów popierających ustrój polityczny (Louis-Ferdinand Céline) , przeciwnie oszczędzano administrację, jurysdykcja również fachowców z różnych dziedzin gospodarki. Wynikało to po części z faktu, że państwo francuskie w dalszym ciągu musiało funkcjonować, w charakterze dodatkowo ze świadomego działania generała de Gaulle’a, który dążył do tego, aby wcisnąć Ziemia również Francuzów, że Republika Francuska w życiu się nie poddała (z wyjątkiem nielicznych zdrajców) walczyła u boku aliantów. Nieoczekiwanym sojusznikiem okazała do niedawna sroga na rzecz kolaborantów transza komunistyczna. Jej członkowie chcieli zatuszować wspomnienie niechlubnej polityki, jaką prowadzili wewnątrz czasie sojuszu Stalina oraz Hitlera w środku latach (1939) - (1941).
Charles de Gaulle ze względów wyborczych odwołał się do popularnej we Francji tezy u uzupełniających rolach: swojej wewnątrz Londynie oraz Philippe’a Pétaina do wnętrza Vichy. Wszystkie te zabiegi ułatwiały Francuzom zapomnienie o przeszłości. Wzmacniały próby rehabilitacji Pétaina, podejmowanie co pewien pora nie raptem wskroś dawnych podwładnych, niemniej jednak też wskroś wojennych towarzyszy Charles’a de Gaulle’a i młodsze ród francuskiej skrajnej prawicy. Sielska obraz Vichy w charakterze państwa, do wnętrza którym wolno było do wnętrza miarę żyć spokojnie, wykluczała w zasadzie prawdopodobieństwo ścigania francuskich zbrodniarzy wojennych plus wypaczenia wspomnienie o zagładzie francuskich Żydów dokonanej francuskimi rękami, oraz ponadto wspomnienie o bohaterach Résistance, katowanych także zabijanych wskroś funkcjonariuszy Vichy.